Poezje. Rozważania. Lustro

PŁOMIENIE MYŚLI

Przezroczyście zadumane płomienie myśli ...
W głębi milczenia TY jesteś
- ŻYWYM OGNIEM !

PERLISTY BLASK

Porcelanowe niebo – perlisty blask nad głowami
spoczął.
Rozświetlony od wewnątrz Bogiem
dociera do centrum duszy
- W niej trwa- ŚWIATŁO PRAWDY,
w samym RDZENIU PIĘKNA !

PRAWDA

Odbicie prawdy spada na lustro sumienia
jak pieczęć na wosk.
To zagłębienie czasem boli,
ale zawsze uzdrawia.

ŹRÓDŁO

Pieczęć – przedkładam – nad odbicie.
Blask piękna świata
o tyle mnie interesuje
o ile pociąga do ŹRÓDŁA
tego światła
- BOGA !

LUSTRO

Wnętrze ciszy – jest lustrem,
które odbija TRÓJJEDYNY PROMIEŃ.
- Promień który się rozszczepia
na TRZY ŚWIATŁA ...

Ciszą jest dno ludzkiego sumienia ...

Tam powstaje odbicie.

KLASZTOR

Klasztor – ażur światła - płynący w bezkresy samotności ...
Przestrzeń zanurzona w Przestrzeń
niknie
w modlitwie zjednoczenia ...


MIŁOŚĆ

Karminowa struga róży
wpłynęła
w przestrzeń serca
ożywiając je na nowo.


TĘSKNOTA

Tęsknię za Tobą
- Przestrzeni mojej przestrzeni ...

Jakże zdumiewa mnie
Twoja karminowa Troistość ...


DWIE MUZY

Malarstwo – to milcząca poezja,
poezja – to mówiące malarstwo.


SKRZYDŁA

Skrzydła drzew
szeleszczą modlitwą
pod rzęsami szronu ...

Cedrowe milczenie
wprowadza w rdzeń
ludzkiego serca.

Tam poznaje się siebie
prawdziwego.


PŁUCA

Sercem krwioobiegu są płuca.

Sumienie i wola
są płucami
duszy.


DRZEWO

Drzewo odbite
w wewnętrznym zwierciadle człowieka
płonie
i nie spala się.

Tak człowiek uduchawia materialny świat.


OPTYKA

Płomień nieba
odbity lustrem dnia
w soczewce deszczu
- obrączka Oblubieńca.
W nią przyodziana jak w suknię
rzęsami szukam Spojrzenia

ukrytego za szybą nieba.


MGŁA

Lustro mgły nie odbija
- pochłania w głąb !
Ciemna kontemplacja jednak jest zwierciadłem
uderzającym o brzegi ciszy ...
Morze powołania do Miłości pulsuje w rytmie bieli,
która jest mrokiem Światła ...

Przejaśnia się ażur
u kresu ogołocenia ...
Koronka ujawnia coraz większe szczeliny światła ...
Ustępuje noc białych całunów ...
Zdawała się czernią dla błękitnych tęczówek
a była samym Blaskiem !

Zdawała się zabijać – a dała życie !
Dała pocałunki rozedrgane powojami ...

Czym jest pocałunek Boga ?

- Światłem gaszącym egoizm.


ARTYZM

Szczyt artyzmu jest nachyleniem ku Bogu.
Kiedy długo patrzysz w Studnię
nie utrzymasz równowagi

utoniesz,
zatracisz się ...
Wtedy ocalejesz !
To Piękno – oślepi cię !
Odtąd zmieni się kierunek :
nie Bóg w sztuce
ale sztuka w Bogu !

AVE MARIA

Między rzęsami drżące
jak kryształki soli
Ave Maria
utonęło w źrenicach.
Napełniło mnie milczeniem.
Czego jeszcze można oczekiwać od dźwięku ?

PODRÓŻ AUTOKAREM

Najpierw była plama światła
na horyzoncie,
potem to światło zawisło
w kroplach deszczu na szybie
a potem nas połknęło
- i wtedy byliśmy u celu.


ZIEMIA

Perła - którą otacza szklany klosz ( atmosfera ).
Błękitna z wysoka,
biała w blaskach zorzy ...
Klosz nadaje jej barwę,
jest pryzmatem, który rozszczepia albo skupia promień ...
Ziemia - droga naszej doczesności,
pełna jest symboli
- wskazujących na tę rzeczywistość -
do której dopiero dążymy ...


ALFABET

Nim napiszesz wiersz,
musisz poznać alfabet.
Nie można tworzyć
w oderwaniu od minionych pokoleń.
Kto chce iść naprzód,
musi najpierw poznać dziedzictwo.
Inaczej będzie się co najwyżej powtarzał.


SZTUKA

Sztuka nie może być wiodąca,
ale służebna wobec wartości
- tylko wtedy jest prawdziwa i piękna !


GAŁĄZKA ...

Gałązka szronu
umyka słowom.
Nie da się określić
ten wzór
ułożony ręką Wszechmocnego ...

Tak precyzyjny
- nigdy się nie powtarza.
Jaka niezwykła dbałość o szczegół ...

Czy w jej obliczu można się czuć opuszczonym ?

O ileż jesteśmy ważniejsi
niż gałązka ...